Την εποχη εκείνη επικρατούσαν συνθήκες οικονομικής, βιομηχανικης και χρηματοοικονομικής κρίσης γιατί ο βασιλιάς και το κράτος είχαν την συνήθεια να κάνουν σπατάλες αλλά και γιατι οι σοδιες ήταν πενιχρες. O διάδοχος του Λουδοβικου 15ου, ο Λουδοβικος 16ος παντρεύτηκε την αυστριακής καταγωγής Μαρία Αντουανέττα και δέχτηκε να περιτριγυρίζεται από μια υπερβολική Αυλή. Ήταν ανθρωπος συγκαταβατικος και έδειχνε αδιαφορία για τα πολιτικά πράγματα.
Ένας από τους συνεργάτες του, ο Τυργκο, προσπάθησε να επανορθώσει την οικονομία και να ελευθερώσει το εσωτερικό εμπόριο, αποδυναμώνοντας τα χρηματοοικονομικα κυκλώματα. Βρήκε ομως μεγάλη αντίδραση από τους προνομιουχους. Αργότερα ο Νεκερ, γνωστός τραπεζίτης, ανέλαβε να εξισορροπήσει τον προϋπολογισμό που η στρατιωτική βοήθεια της Γαλλίας στις εκκολαπτόμενες Ηνωμένες πολιτείες είχε εκτροχειασει. Οι προσπάθειες και των δυο απέτυχαν εξαιτίας της αντίδρασης των προνομιούχων και της αδυναμίας χαρακτήρος του βασιλιά.
Ομως, η στρατιωτική βοήθεια της Γαλλίας στους αμερικανους επαναστάτες ενάντια στον βρετανικη κηδεμονία, πέτυχε και η Γαλλία απέκτησε ισχυρό στρατιωτικό και διπλωματικό γόητρο. Οι νέοι υπουργοί οικονομικών, Καλον και ντέ Μπρίεν, βοηθούμενοι από αυτήν την επιτυχία θέλησαν να επιβάλλουν φόρο στους προνομιούχους για να σώσουν την χώρα από πτώχευση. Ο δε Νεκερ εκληθει πάλι για να βρει δάνεια από τράπεζες. Από την άλλη πλευρά οι προνομιούχοι διαμαρτύρονταν και ο λαός πεινούσε. Ξεσπούσαν ταραχές σε πολλές επαρχίες.
Ο Λουδοβικος 16ος αποφάσισε να καλέσει την εθνική συνέλευση για να βρεθούν λύσεις και να επέλθει ηρεμία. Ομως η αντίδραση των διαφόρων στρωμάτων ηταν μεγαλη και μάλιστα υπήρχαν οπλισμένοι άνδρες και στρατεύματα παντού, ειδικά στο Παρίσι. Ο βασιλιάς κάλεσε επιγοντως την εθνοσυνέλευση να συνεδριάσει την 1η Μαΐου του 1789. Οι τρεις διαφορετικες ομαδες συνέδρων άρχισαν να καυγαδιζουν. Η τριτη ομάδα που αποτελούνταν από λαϊκά και χαμηλά αστικά στρώματα επέβαλε να αναγνωριστεί σαν Βουλή του εθνους και να αποφασίζει μόνη της τους φορους της. Οι αντιπρόσωποι του κλήρου ακολούθησαν και έτσι ο βασιλιας αναγκαστηκε να ενώσει τις εδρες της τριτης ομαδας με εκείνες της αριστοκρατίας και του κλήρου. Ο βασιλιάς εχασε την δύναμη του και την 9η Ιουλίου του 1789 η εθνοσυνέλευση βαπτίστηκε Βουλή.
Συνεχίζονταν ομως οι συγκρούσεις μεταξύ της Άυλης του βασιλιά και των εκπροσώπων του έθνους. Οπλισμένοι δημότες του Παρισιού σχηματίσαν ένα ένοπλο σώμα 12.000 ανδρών το οποίο κατελαβε εκτός των άλλων και την φυλακή της Βαστιλης όπου οι βασιλικοί φυλάκιζαν τους πολιτικούς αντιπάλους τους.
Ο βασιλιάς και οι δικοί του σταματησαν να αντιστεκονται και δέχτηκαν τα νέα δεδομένα. Σε όλη την Γαλλία σχηματίστηκαν δημοτικές αρχές και οι ένοπλοι σχηματισαν τις εθνικές φρουρές. Την 26η Αυγούστου η νεοσύστατη Βουλή ψηφισε τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και ξεκινησε να συζητάει το συνταγμα. Ο λαός συνέχιζε ομως να είναι εξαγριωμένος εναντίων του βασιλικού καθεστώτος και έφτασε μέχρι τα διαμερίσματα της βασίλισσας.
Το βάρος του τεράστιου δημοσίου χρέους ωθησε τον βασιλιά να εθνικοποιήσει την περιουσία του κλήρου. Επισης φτιαχτηκε το νέο Σύνταγμα που εγκαθιδρουσε μια συνταγματική μοναρχία με αποκεντρωτικη διακυβέρνηση και ένα εκλογικό σύστημα όπου μόνο οι ιδιοκτητες μπορούσαν να ψηφίσουν. Ο Λουδοβικος ομως ήταν φοβισμένος από τις συνεχιζομενες αναταραχές και δέχτηκε να πάρει την βοήθεια ξένων στρατευμάτων για να ξαναπάρει την εξουσία. Αυτό το κατάφερε τον Σεπτέμβριο του 1791. Η δε Βουλή σταμάτησε να λειτουργεί και μια νεα και πιο συντηρητική έκδοση της ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1791. Η νεα Βουλή μεταξύ άλλων κυρηξε πόλεμο ενάντια στον αυτοκράτορα της Αυστρίας Λεοπολδο τον 2ο και ακολουθησε επιστράτευση. Ένα εκστρατευτικό σωμα από την Μασσαλια, έφθασε στην πρωτεύουσα τραγουδώντας την Μασσαλιωτισσα που έγινε ο νεος εθνικος υμνος. Η Βουλή πηρε την εξουσία.
Οι μάχες με τους ξένους συνεχίστηκαν. Στην Βουλή ψηφίστηκε το νέο Σύνταγμα και το νέο λαικο καθεστως τον Σεπτέμβριο του 1792. Η νέα Βουλή αποτελούταν από τους βουλευτές της Montagne που ελεγχαν ο Ροβεσπιέρος, ο Μαρα και ο Νταντον και από τους βουλευτές της Gironde που ελέγχαν πρώην βασιλικοί οπως ο Βερνιο η ο Κοντορσε. Ψηφιστηκε τότε η σύλληψη και η εκτέλεση του Λουδοβικου με κατηγορία την προδοσια. Η Γαλλία τότε απειληθηκε και χτηπηθηκε από τους στρατους ξένων μονάρχων, και στο εσωτερικό από 2 επαρχίες της.
Παρόλα αυτά οι επαναστατικές δυναμεις επεκράτησαν και επέβαλαν ένα νέο καθεστως, τον Φοβο, la Terreur, που ξεκινησε να εκτελεί τους εχθρούς του χωρις οίκτο. Εκτελέστηκε τότε η βασίλισσα, ο δούκας της Ορλεάνης, άνθρωποι της επαναστασης και άλλοι. Επισης, εγκαθιδρύθηκε λαικο ημερολογιο και έκλεισαν οι εκκλησίες.
Η κυρίαρχη μορφή εκεινης της εποχής ηταν ο Ροβεσπιέρος που κυβέρνησε μερικές φορές με φιλολαϊκό πνεύμα και άλλες με πνεύμα εκδίκησης. Αφού έγινε αιτία να εκτελεστούν πολλοί, και εκείνος με την σειρά του απαγχονίστηκε τον Ιούλιο του 1794.
Η επαναστατική κυβέρνηση συνέχιζε να ελέγχει την χώρα και πολλές ένοπλες αντιδράσεις συνέχισαν να καταστέλλονται βίαια.
Ενας από τους αρχηγους των δυνάμεων καταστολης ηταν ο Βοναπάρτης. Επισης, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του σε Ιταλία και Αίγυπτο τον έκαναν ακόμα πιο ισχυρό. Τον Νοέμβριο του 1799 κατάργησε το διευθυντήριο που κυβερνούσε την χώρα και με πραξικόπημα το αντικατέστησε με το τριπλό Κονσιλα των Σιεγιε, Ντικο και του ίδιου. Το συνταγμα του Δεκεμβρίου του 1799 που ενέκρινε και ο λαός έδωσε ολη την εξουσία στον Βοναπάρτη, ο οποίος μπορούσε έτσι να αποφασίζει για ειρήνη η πόλεμο, να διαλέγει υπουργούς και λειτουργούς του κράτους. Ο Βοναπαρτης ενίσχυσε τις νέες κοινωνικές τάξεις, έκανε κεντρική διακυβέρνηση, ξαναεφτιαξε τις σχέσεις κράτους και εκκλησίας, και αναδιοργάνωσε την οικονομία και την δικαιοσύνη. Στο δε εξωτερικό, νίκησε τους Αυστριακούς και υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με τους Άγγλους. Τον Μάιο του 1802 η γερουσία τον ξαναψήφισε σαν μόνιμο ηγέτη της χώρας και τον Δεκέμβριο του 1804 ο Πάπας τον έστεψε αυτοκράτορα. Μια νέα εποχή άρχισε τότε για την Γαλλία.